Het opleggen van beslag
In Nederland is het mogelijk om al beslag te leggen voordat een vonnis is verkregen bij de bevoegde rechter. Dit wordt conservatoir beslag genoemd. Hiervoor is, voorafgaand aan het leggen van dit beslag, toestemming nodig van de voorzieningenrechter van de rechtbank. De toestemming wordt verzocht door middel van het indienen van een beslagrekest door een advocaat.
Met ingang van juli 2011 zijn de regels die gelden met betrekking tot conservatoir beslag aangescherpt.
De advocaat zal al in het beslagrekest uit de doeken moeten doen of het gaat om een vordering uit overeenkomst (onbetaalde facturen), een vordering uit overeenkomst (anders dan onbetaalde facturen) of een vordering uit onrechtmatige daad of een andere grondslag.
De advocaat die vraagt om toestemming bij de voorzieningenrechter om beslag te mogen leggen zal in zijn beslagrekest uiteen moeten zetten voor welke vordering er beslag wordt gelegd en wat er over die vordering gesteld wordt zal juridisch ook sluitend moeten zijn.
Dit betekent dat ook alle relevante bewijzen moeten worden genoemd en getoond die de gestelde vordering onderbouwen. Bovendien dienen ook de mogelijke verweren van de wederpartij al kenbaar te worden gemaakt in het beslagrekest.
Ook nieuw is het vereiste dat in het beslagrekest moet worden gemotiveerd waarom het beslag nodig is en waarom is gekozen voor het beslag op de in het beslagrekest genoemde goederen en waarom niet een minder bezwarend beslagobject mogelijk is. Zo heeft een bankbeslag in de regel meer impact bij de beslagene dan een beslag op een onroerende zaak.
Dit alles betekent dat het onder het nieuwe recht meer gegevens een rol spelen bij het nemen van de beslissing door de voorzieningenrechter. De nieuwe regels bevorderen dat een conservatoir beslag niet enkel als pressiemiddel gebruikt kan worden om een schuldenaar tot betaling te forceren. In de jurisprudentie is al eerder bepaald dat pressie als “bijeffect” van beslag weliswaar is toegestaan, maar dat dit geen doel op zich mag zijn.
