Artificiële intelligentie (AI) krijgt een steeds grotere rol binnen de gehele verzekeringssector. Door het analyseren van grote hoeveelheden data zijn AI-systemen al enkele jaren in staat patronen te herkennen en risico-inschattingen te maken. AI-systemen worden door verzekeraars in praktijk onder andere ingezet voor fraudedetectie, kostenbeheersing en risicobeoordelingen van schadeclaims. Deze automatisering kan aanzienlijke voordelen opleveren door snellere en efficiëntere processen, lagere kosten en minder kans op het maken van fouten. Met name middelgrote en grote partijen lijken gebruik te maken van AI-toepassingen; circa 80% van de grote en middelgrote verzekeraars had in 2025 één of meerdere AI-toepassingen in gebruik in de reguliere bedrijfsprocessen. Dit in tegensteling tot de kleine verzekeraars, waar dit percentage 21% bedroeg, aldus blijkt uit een onderzoek van De Nederlandse Bank (DNB).[1]
Aanvullende eisen
Door de inzet van onder andere voorspellende AI-systemen, kan het zwaartepunt binnen de verzekeringsmarkt geleidelijk verschuiven: besluitvorming op basis van historische gegevens maakt plaats voor risicosturing op grond van AI gegenereerde voorspellingen. Binnen de zorgverzekeringssector is het gebruik van AI-toepassingen voor risicobeoordelingen en premiebepalingen daarom als hoog risico aangemerkt. Vanaf 2 december 2027 gelden hiervoor aanvullende eisen op het gebied van onder andere documentatie, datagebruik en transparantie. Hoewel uit het onderzoek van DNB volgt dat verzekeraars momenteel slechts in beperkte mate gebruikmaken van hoog-risico AI-systemen, neemt dit niet weg dat de opkomst van dergelijke systemen gepaard gaat met eventuele risico’s.
Hoog-risico AI-systemen
Waarom vormen AI-systemen voor het gebruik van risicobeoordelingen en premiebepalingen door zorgverzekeraars een hoog risico en hoe wordt dit risico binnenkort verder ingekaderd? De inzet van datagedreven risicoprofielen stelt (zorg)verzekeraars (onder andere) in staat om steeds nauwkeuriger onderscheid te maken tussen verzekerden op basis van verwachte kosten. Slimme algoritmes maken risicobeoordelingen, voorspellen klantgedrag en handelen schadeclaims met hoge snelheid af. Deze toepassingen leveren besparingen op, maar brengen – juist voor zorgverzekeraars, die werken met gezondheidsgegevens en invloed kunnen uitoefenen op de toegankelijkheid van zorg – risico’s met zich. Dit zal in het bijzonder gelden voor aanvullende verzekeringen. Voor basisverzekeringen hebben zorgverzekeraars immers een acceptatieplicht. AI-toepassingen die worden gebruikt voor risicobeoordelingen en premiebetaling voor zorgverzekeringen worden dan ook aangemerkt als hoog risico.
Doelgroepgerichte polissen
Tegelijkertijd geldt binnen het Nederlandse zorgstelsel een belangrijk uitgangspunt: op grond van de Zorgverzekeringswet is risicoselectie – het differentiëren tussen verzekerden op basis van de (verwachte) gezondheids- en schadelastrisico’s – verboden. Zorgverzekeraars zijn onder meer gehouden aan de acceptatieplicht en mogen geen premiedifferentiatie toepassen op basis van individuele gezondheidskenmerken. Dat betekent echter niet dat prikkels tot risicoselectie volledig zijn uitgesloten; uit de praktijk volgde eerder al dat bepaalde marktgedragingen, zoals doelgroepgerichte polissen (bijvoorbeeld gericht op hoogopgeleiden), kunnen functioneren als indirecte vorm van risicoselectie. Deze constructies blijven formeel gezien binnen de wettelijke kaders, maar kunnen in praktijk leiden tot risicoselectie.
Het gebruik van AI-systemen in dit kader kan het risico van risicoselectie vergroten, maar dit verbod uit de Zorgverzekeringswet is niet specifiek toegespitst op het gebruik van AI. AI-systemen maken het mogelijk om op basis van grote hoeveelheden data risicoprofielen te ontwikkelen, waarbij ‘neutrale’ variabelen kunnen verdwijnen in complexe besluitvormingsprocessen. Dat kan problematisch zijn, omdat de bestaande wetgeving uitgaat van meer zichtbare en herleidbare vormen van selectie.
Vooroordelen
Daar komt bij dat data, gebruikt door generatieve AI-systemen, het risico op vooroordelen kan vergroten, ook wel een AI bias genoemd. Deze AI bias kan ontstaan door het ontwerp van de modellen zelf, of uit de data die wordt gebruikt om het AI-systeem te trainen. Wanneer een AI-systeem op basis van dergelijke ‘bevooroordeelde’ data een risico-inschatting maakt, bestaat het risico dat deze vooroordelen worden overgenomen en resulteren in onjuiste en/of discriminatoire beoordelingen. Deze vooroordelen zijn niet alleen direct terug te voeren naar kenmerken zoals afkomst of leeftijd, maar kunnen ook ontstaan via zogenoemde proxy-variabelen.
Het risico ontstaat wanneer het AI-systeem deze variabelen gebruikt als voorspellers van individueel risicogedrag. Hoewel het systeem bijvoorbeeld niet expliciet etniciteit of sociaaleconomische status meeneemt, kan het via deze variabelen toch tot vergelijkbare uitkomsten komen. Dit kan ertoe leiden dat bepaalde groepen systematisch als ‘hoger risico’ worden geclassificeerd, terwijl daar geen grond voor bestaat omdat dit gebaseerd is op volgens de data van het AI-model bestaande groepskenmerken, zoals etniciteit of sociaaleconomische positie (en niet op basis van gedrag van individuele kenmerken).
Black box
Een ander risico van het gebruik van hoog risico AI-systemen door zorgverzekeraars is de uitlegbaarheid van AI-systemen (en de output daarvan), ook wel het black-boxmodel genoemd. De systemen zijn vaak onvoldoende transparant en baseren hun uitkomsten op complexe interne berekeningen die niet of nauwelijks inzichtelijk te maken zijn. Hierdoor kan het voorkomen dat AI-toepassingen beslissingen nemen waarvan de onderliggende redernering niet of slechts beperkt te achterhalen is. Wanneer dit probleem zich voordoet binnen de context van het berekenen van premies of het beoordelen van verzekerden met een hoog risico door zorgverzekeraars, is dit extra zorgwekkend, omdat een eventuele bias die in het systeem zit en meegenomen is in de berekening, op deze wijze niet goed inzichtelijk te krijgen is. Dit terwijl dergelijke beslissingen wel directe gevolgen kunnen hebben voor de toegang en betaalbaarheid van zorg.
Uiteraard bestaan er daarnaast nog algemenere risico’s die verbonden zijn aan het gebruik van hoog-risico AI-systemen door zorgverzekeraars, zoals de bescherming van persoonsgegevens en de grote afhankelijkheid van externe techonologieleveranciers. Ook het gebrek aan kennis van de AI-systemen kan tot bovengenoemde problemen leiden.
Vereisten aan het gebruik
Binnen het Nederlandse zorgstelsel geldt het verbod van risicoselectie door zorgverzekeraars. Zoals besproken, kunnen bepaalde marktgedragingen functioneren als indirecte vorm van risicoselectie. Daar komt nog bij dat het Nederlandse kader (nog) niet specifiek ingericht is met het oog op AI-systemen. AI-systemen die worden toegepast voor risicobeoordelingen en premiebepalingen worden als hoog risico aangemerkt, maar zijn op grond van de AI Act niet verboden. Nu de AI Act vooralsnog geen direct verbod lijkt te bevatten over dergelijke AI-systemen, lijkt er op dit moment enige ruimte voor toepassing van AI-systemen.
Op grond van de AI Act gelden vanaf 2 december 2027 aanvullende vereisten voor hoog-risico AI-systemen. De belangrijkste verplichtingen die daaruit voortvloeien voor gebruikers van deze systemen, zijn gelegen in het menselijk toezicht dat altijd moet bestaan. De beslissingen moeten tevens kunnen worden uitgelegd. Daarnaast moeten logbestanden met persoonsgegevens herleidbaar worden vastgelegd en minimaal zes maanden bewaard. Bovendien dienen ernstige incidenten altijd en direct te worden gemeld aan de aanbieder en toezichterhouder van het AI-systeem. Met name de onderdelen herleidbaarheid en uitlegbaarheid staan onder druk: hoe kan men immers uitleggen waarom een model bepaalde beslissingen neemt, als men zelf geen inzicht heeft in de onderliggende logica?
De Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (EIOPA) principes gepubliceerd heeft, specifiek gericht op het gebruik van AI-systemen door verzekeraars, principes opgesteld. Daarin komen onder andere onderwerpen in voor over non-discriminatie, menselijk toezicht en transparantie bij het gebruik van AI-systemen. Ook het Verbond van Verzekeraars publiceerde in 2025 ethische kaders voor het gebruik van data-analyse, waarin concrete richtlijnen worden geboden over het gebruik van datagedreven toepassingen.
Wat zijn de verwachtingen?
Per 2 december 2027 treden de bepalingen uit de AI Act ten aanzien van hoog-risico AI-systemen in werking en uiterlijk 2 augustus 2028 zal de volledige AI-act van kracht zijn. Hoewel het gebruik van hoog-risico AI-systemen door (zorg)verzekeraars op dit moment nog gering is, verwacht DNB dat (zorg)verzekeraars hun AI-governance verder zullen professionaliseren. DNB heeft aangekondigd in 2026 een verdiepend onderzoek uit te voeren naar de invulling daarvan.
Voor verzekeraars die AI al toepassen (of dit overwegen om te doen), betekent dit – mede gelet op de aankomende tranche van de AI Act – dat tijdige actie vereist is: het versterken van governance, het zorgvuldig vastleggen van de processen en het monitoren van de systemen zijn straks niet meer weg te denken.
[1] https://www.dnb.nl/nieuws-voor-de-sector/toezicht-2026/verzekeraars-en-ai-dnb-deelt-nieuwste-inzichten/
